Gdy „God Save The Queen” Sex Pistols leci z magnetofonów w całym kraju i zostaje zakazane w brytyjskich rozgłośniach państwowych, Vivienne Westwood ubiera członków zespołu w T-shirty z wizerunkiem królowej Elżbiety II i tytułem słynnego utworu nabazgranym na jej oczach. Brytyjska projektantka mody i była nauczycielka przez kolejne dekady będzie wywierać wpływ zarówno na brytyjską scenę modową, jak i muzyczną, drażniąc i prowokując nie tylko rząd i media państwowe, ale cały system Wielkiej Brytanii.
W latach 70. Vivienne Westwood zostaje stylistką słynnego punkowego zespołu Sex Pistols dzięki swojemu ówczesnemu partnerowi i menedżerowi zespołu, Malcolmowi McLarenowi. Odnajdując się w buntowniczym podejściu i grze wbrew zasadom, zespół i projektantka znajdują wspólny język – Westwood zyskuje platformę do realizowania antysystemowej wizji projektowej, a Sex Pistols mogą manifestować swój status gorącego tematu poprzez to, jak się ubierają. Vivienne starannie obmyśla przekaz, który chce wysłać publiczności przez stroje zespołu, i wprowadza do garderoby Sex Pistols elementy ze swastyką, topy z wizerunkami rodziny królewskiej i kontrowersyjne hasła, takie jak „Only Anarchists Are Pretty”.
Związek Westwood z Malcolmem McLarenem zaczyna się burzliwie, zaledwie dwa lata po tym, jak urodziła syna z poprzedniego małżeństwa. Para poznaje się przez brata Vivienne i od razu znajduje wspólny język, szybko zakładając w Londynie mały butik, słynący przede wszystkim z prowokujących do myślenia szyldów. Przez lata służył on jako poligon doświadczalny marki Westwood. „Traktuję mój sklep jak tygiel. To, co tam jest, będzie się sprzedawać gdzie indziej… To rodzaj badania rynku…” – mówi magazynowi The Face w 1986 roku. Sklep przez lata zmienia nazwy – zaczyna od „Let It Rock”, które później zmienia się na „Too Fast To Live Too Young To Die”, „SEX”, „Seditionaries” i wreszcie „Worlds End” – ostatnią nazwę, która przetrwała do dziś.
Autorka: Julia Siechowicz
